Zasada swobodnej oceny dowodów - zarzuty z art. 233 kpc

Zarzuty z tej podstawy formułowane są rozmaicie. Najczęściej spotykane można ogólnie ująć w dwóch punktach: Sąd uznał fakty za nieudowodnione lub po prostu pominął je w swym uzasadnieniu, mimo istnienia podstawy do ich uwzględnienia w materiale sprawy (1); Ustalone przez sąd fakty nie wynikają z materiału sprawy (2).

Fakty niezaprzeczone

Obowiązek wypowiedzenia się co do twierdzeń strony przeciwnej i przytoczenia własnych twierdzeń co do okoliczności faktycznych na poparcie swojego stanowiska, ma na celu zakreślenie okoliczności spornych i bezspornych między stronami, co z kolei decydująco wpływa na kierunek prowadzenia ewentualnego postępowania dowodowego i skoncentrowania go na faktach rzeczywiście istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Okoliczności uzasadniające pominięcie przytaczanych dowodów

Nieistotne, zbędne, a także spóźnione twierdzenia i dowody je uzasadniające, sąd I instancji w zasadzie pomija.

Opinia biegłych

Dowód z opinii biegłego ma charakter szczególny, jego celem jest dostarczenie sądowi wiadomości szczególnych niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nie można go zastąpić żadną inną czynnością dowodową (np. przesłuchaniem świadka) czy zaniechać jego przeprowadzenia z powodu posiadania wiedzy specjalnej przez sędziego wchodzącego w skład sądu orzekającego. Jeżeli więc do miarodajnej oceny zasadności roszczenia niezbędne są wiadomości specjalne, to pominięcie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego uzasadnia stosowny zarzut

Dowód z dokumentu – po zmianach z września 2016 r.

Ustawą z 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1311 ze zm.) do Kodeksu cywilnego został wprowadzony przepis art. 77 ³ , zawierający definicję dokumentu. Zgodnie z powołanym przepisem, dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią.

Obowiązek przedłożenia w sądzie dokumentu – 248 kpc.

Zgodnie z treścią art. 129 § 1 kpc., strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie przeciwnika złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą. Należy zaznaczyć, że obowiązek złożenia w sądzie oryginału dokumentu powstaje automatycznie z chwilą zgłoszenia przez stronę przeciwną takiego żądania, a więc bez potrzeby wydawania przez sąd jakichkolwiek rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Różni się więc on od obowiązku przedstawienia dokumentu na zarządzenie sądu w trybie art. 248 kpc. W tym ostatnim przypadku obowiązek ten uzależniony jest od decyzji sądu i ma szerszy zasięg podmiotowy, gdyż obejmuje każdego, u kogo określony dokument się znajduje.